Pytania i odpowiedzi

Co powinniśmy wrzucać do pojemników na szkło, co nie może do nich trafiać?

Do pojemników na szkło wrzucamy słoiki i butelki. Do pojemników na opakowania szklane nie wolno wrzucać: luster, szyb okiennych, szyb samochodowych, szkła zbrojonego, szklanek, kieliszków, szkła kryształowego, naczyń żaroodpornych, żarówek i świetlówek, kineskopów, wyrobów z porcelany i fajansu, płytek i innych wyrobów ceramicznych, doniczek, zniczy, szklanych opakowań po lekach, oraz szkła gospodarczego (misek, szklanych talerzy, figurek itp.).

Dlaczego do pojemników na opakowania szklane nie można wrzucać szkła innych rodzajów?

Inne rodzaje szkła (niż słoiki i butelki) różnią się od nich składem chemicznym. Różnica ta powoduje, że topią się one w wyższych temperaturach niż opakowania szklane. Dlatego nie stopią się w piecu szklarskim w którym jest przetapiana stłuczka pochodząca z selektywnej zbiórki. A to znaczy, że są takimi samymi zanieczyszczeniami jak np. kawałki metalu. Nie znaczy to, że inne rodzaje szkła nie są w Polsce poddawane recyklingowi. Przeciwnie - huty szkła zużywają rocznie kilkadziesiąt tysięcy ton szkła okiennego pochodzącego np. z rozbiórek. Musi być ono jednak zbierane oddzielnie.

Czy trzeba myć butelki i słoiki przed wrzuceniem?

Nie! Segregacja opakowań szklanych nie musi oznaczać niewygód związanych z myciem opakowań, odmaczaniem etykiet, usuwaniem resztek zamknięć. Instalacje do oczyszczania stłuczki zainstalowane w hutach produkujących opakowania szklane "wyłapują" kapsle, nakrętki, czy etykiety. Również pozostałości produktów spożywczych nie dyskwalifikują stłuczki. Wbrew spotykanej czasami opinii aby właściwie segregować szkło nie trzeba więc myć opakowań przed wyrzuceniem.

Jakie efekty przynosi selektywna zbiórka opakowań szklanych?

Szkło można w nieskończoność poddawać recyklingowi, czyli przetapiać na nowe opakowania. Szklane słoiki i butelki, które wykorzystują polskie firmy spożywcze, już w ponad jednej czwartej produkuje się z zebranych selektywnie odpadów opakowań szklanych. W zeszłym roku w polskich hutach poddano recyklingowi ponad 201 tysięcy ton stłuczki z opakowań szklanych. Zaoszczędzono dzięki temu około 250 000 ton surowców (piasku, dolomitu, sody) używanych do produkcji szkła. Wykorzystana stłuczka ma wartość ponad 40 milionów złotych. Dzięki recyklingowi w hutach szkła na wysypiska trafiło o kilkaset tysięcy metrów sześciennych odpadów mniej! Co roku zbiera się w Polsce coraz więcej odpadów z opakowań szklanych (w ostatnich latach ilość ta rosła po około 20 procent rocznie). Ale z ich recyklingiem (użyciem jako surowca do produkcji nowych opakowań) nie ma i przez najbliższe lata nie będzie żadnych problemów.

Na czym polega recykling opakowań szklanych?

Zużyte opakowania szklane znakomicie nadają się do recyklingu, czyli ponownego przetworzenia. Oznacza to w ich przypadku przetopienie na nowe słoiki i butelki tej samej jakości. Huty szkła bardzo chętnie korzystają ze stłuczki - czyli surowca wtórnego pochodzącego z selektywnej zbiórki opakowań. Stłuczka jest dziś bardzo poszukiwanym towarem - polskie huty szkła opakowaniowego są w stanie przetworzyć jej nawet trzy razy więcej niż używają dziś. Dlatego firmy prowadzące w sposób prawidłowy selektywną zbiórkę zużytych słoików i butelek nie mają żadnego problemu, by sprzedać zebrany surowiec. Nie musimy się więc obawiać, że nasz wysiłek związany z segregacją odpadów z opakowań szklanych pójdzie na marne!

Co dzieje się ze słojami które wyrzucamy do specjalnych pojemników?

Pojemniki są opróżniane, na przykład raz na miesiąc, przez samochód specjalistyczny( u nas do tego celu są przystosowane bezpyłowe śmieciarki szufladowe) Stłuczka z pojemników trafia do punktu magazynowania. Gdy uzbiera się jej większa ilość przewożona jest do tak zwanej stacji oczyszczania stłuczki. Transportuje się do nich z reguły ładunki stłuczki ważące po kilkanaście ton, co pozwala obniżyć koszty i zmniejszyć ilość wydzielanych podczas transportu spalin.

Oczyszczanie stłuczki polega na wybraniu z niej zanieczyszczeń (np. fragmentów ceramiki, tworzyw i innych odpadów, które tam nie powinny się znajdować ). Rozdrobniona stłuczka mieszana jest z pozostałymi surowcami (np. piaskiem). Tak przygotowana trafia do pieca szklarskiego zwanego fachowo wanną. Tu w temperaturze ok. 1500 stopni Celsjusza topi się w jednorodną masę z której następnie formuje się nowe opakowania szklane.

Gdzie interweniować, jeśli tam gdzie mieszkamy stoi tylko jeden pojemnik na szkło, lub w ogóle nie ma pojemników?

Każdy kto w pobliżu miejsca zamieszkania nie ma możliwości zbierania szkła powinien segregować je w sposób taki, jaki jest możliwy. Jednak zbiórka odpadów z opakowań szklanych do jednego pojemnika musi być tylko rozwiązaniem tymczasowym. Już niedługo mogą pojawić się problemy z wykorzystaniem tak zebranego surowca.

Dlatego już dziś warto zmobilizować gminę, spółdzielnię, administrację nieruchomości, czy wspólnotę mieszkaniową, by dostawiła drugi pojemnik. Ustawienie 2 pojemników na szkło.

Zbiórka szkła to ochrona środowiska na wiele sposobów

• Zbierając selektywnie opakowania szklane oszczędzamy nie tylko miejsce na wysypiskach, które zajęłyby gdyby wrzucić je zmieszane z pozostałymi odpadami.

• Każdy tysiąc kilogramów zebranej stłuczki pozwala zaoszczędzić aż 1200 kilogramów surowców z których zazwyczaj produkuje się szkło (głównie piasku). Tonę stłuczki zbiera się w ciągu mniej więcej trzech miesięcy. Żeby wydobyć surowce które zastępuje stłuczka trzeba by zrobić sporą "dziurę w ziemi". Oszczędzamy więc przed dewastacją okolice w których wydobywane są surowce.

• Huty szkła używając stłuczkę ograniczają zużycie gazu i emisję dwutlenku węgla. Oznacza to, że segregując opakowania szklane do specjalnych pojemników, lub worków, przyczyniamy się do zmniejszenia efektu cieplarnianego! A także oszczędzamy gaz, którego złoża przecież się wyczerpują.

• Każdy pojemnik na szkło pozwala oszczędzić rocznie kilka metrów sześciennych na składowisku odpadów. To dużo, bo wiele składowisk odpadów czeka zamkniecie właśnie w najbliższych latach. A budowa nowego składowiska to ogromna inwestycja i wysoki koszt do poniesienia w końcowym efekcie przez społeczność lokalną naszej Gminy Wołów.